چو دست بر سر زلفش زنم بتاب رود

                                         ور آشتی طلبم با سر عتاب رود

طریق عشق پرآشوب و فتنه است ای دل

                                         بیفتد آنکه در این راه با شتاب رود

گدایی در جانان به سلطنت مفروش

                                         کسی ز سایه این در بآفتاب رود

سواد نامه موی سیاه چون طی شد

                                         بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود

حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز

                                         خوشا کسی که درین راه بی حجاب رود.

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم...

دوش ديدم که ملائک باده و پيمانه زدند

عاشق روی تو اند و همه سر باز زدند

در ميان پريان عشق فروشی ميکرد

و اندر اين عشق جملگی دار زدند

عشق پيوند ميان دل ماست

واندر اين عشق پی دلدار زدند

ميدان دار ملائک به کجاست

کعشق را در اين ميدان جار زدند

عاشقان را جار زدن نبود مجال

کين عشق در قفس بار زدند

عشق های راستينت بر کجاست

کندر اين عشق بود که دل را دار زدند

عشق های واقعی درد دلند

واين عشق بود که روی دلدار زدند

وقتی داری فکر ميکنی که من دارم فکر ميکنم که تو داری فکر ميکنی که من به چی فکر ميکنم دلم ميخواد که فکر کنی که من به تو فکر ميکنم

دنیای بی وفایی ....... يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسري داشت كه عاشقه اون بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمامو داشتم و بينا بودم هميشه با اون مي موندم يه روز يكي پيدا شد كه به اون دختر چشماشو بده. وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو نمي خوام برو. پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت : مراقب چشماي من باش

به او گفتم ز لعل لبهایت شدم مدهوش به مستی چشم سیاهم خندید و رفت گفتم جانم بگیر و جرعه ایی از جام لبهایت بده چون شنید مست لبهایش شدم خندید و رفت گفتمش بادۀ عشق بیار در بوسه هایی از لبم تعجیل کن بی وفا بوسه بگرفت از لبم اما خندید و رفت گفتمش ای سیه چشم خراب صبر کن نیشتر بر قلب تب دار می زنی چشم تو باغ نرگس شیراز دارد اندکی درنگ کرد اما عاقبت بر تمام آرزوهای دلم خندید و رفت. ).

یک قدم بیش اگر برداری...کلبه ای است رو به خیال...

اندکی مهمان باش...عشق در یک قدمی است...

یک قدم برداری... ره برگشتی نیست...

تا به سر حد جنون راه بسی کوتاه است!

تو فقط با ما باش! وهم در یک قدمی است!

نمي دانم محبت را بر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشودو بر چه گلي بنويسم که هرگز پرپر نشودو سرانجام بر چه قلبي بنويسم که هرگز سنگ نشود

یک سنگ کافی است برای شکستن یک شیشه کافی است، یک جمله برای شکستن یک قلب کافی است، یک ثانیه برای غرق شدن در عشق کافی است و یک دوست برای یک عمر زندگی کافی است.

ا1000بار 900 جمله عاشقانه را 800 جاي مختلف به 700 زبان پيش

دوستت دارم

لحظه ای که اسمت را بر زبان می آورم

دوستت دارم

زمانی که دستت، دستانم را می فشارد

دوستت دارم

خواستم زنـــدگي کنم در را بستند خواستم ستــــايش کنم گفتند خطرناک است

     خواستم عـــــاشق شوم گفتند گناه است خواستم گريه کنم گفتند بهانه است

     خواستم بخندم گفتند ديوانه است به راستي سخن گفتم گفتند بيهوده است

یه سوال

عشق>بزرگتره یا مادر

هرکی از ته دل جواب بده

خجالتم نکشه

هرگز دستي رو نگير وقتي قصد شکستن قلبش رو داري...
هرگز نگو براي هميشه وقتي مي دوني جدا ميشي...
هرگز نگو دوسش داري وقتي که بهش اهميت نميدي...
هرگز درباره احساست حرف نزن وقتي که واقعاً وجود نداره...
هرگز به چشماش نگاه نکن وقتي قصد دروغ گفتن داري...
هرگز بهش سلام نکن وقتي مي دوني خداحافظي در پيشه...
هرگز به کسي نگو تنها اونه وقتي تو ذهنت به ديگري فکر مي کني...
هرگز قلبي رو قفل نکن وقتي کليدش رو نداري...
هرگز به اين آسوني ها از دستش نده...
شايد هيچ وقت کسي رو پيدا نکني که اينقدر دوست داشته باشه...

تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست

تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست

تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

تنهائي رادوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم گريست وهيچ کس اشکهايم را نميبيند

اما از روزي که تو راديديم نوشتم

ازتنهائي بيزارم چون تنهائي ياد آور لحظات تلخ بي تو مردنم است است...........

از تنهايئ بيزارم زيرا فضاي غم گفته سكوتم تورا فرياد ميزند......

از تنهائي بيزارم چون به تو وابسته ام..........................

ازتنهائي بيزارم چون با تو بودن راتجربه کرده ام...........

از تنهائي بيزارم چون خداوندهيچ انساني را تنها نيافريد

از تنهائي بيزارم چون خداوند تو رابرايم فرستاد تا تنها نباشم...........

از تنهائي بيزارم زيرا هر وقت تنهائي گريه كنم دستهاي مهربانت رابراي پاک كردن اشكهايم كم مي آورم.......

از تنهائي بيزارم چون شيرين ترين لحظاتم باتوبودن است......

ازتنهائي بيزارم چون مرداب مرده تنم با آفتاب نگاه تو جان ميگيرد

ازتنهائي بيزارم چون کوير خشک لبانم عطش باران محبت از لبانت رادارد..........

از تنهائي بيزارم چون هنوز به قداست شانه هايت ايمان دارم

ازتنهائي بيزارم چون تمام واژه هاي شعرم باتو بودن را فرياد ميزند

ازتنهائي بيزارم چون هيچگاه تنهائي را درک نکردم هميشه وهمه جا درهم حال حضورت را در قلبم حس کردم

پس بگذار با تو باشم......

عاشقانه در آغوش پر مهر تو بميرم.......

تا هميشه ماندگار باشم...............